خاطرات باغشالی۴۰الی ۵۰سال پیش باگویش محلی

زمونی باغشالی پرز او بید
هیاهوی خروگوسفن و گو بید

خروس ومرغ وچوپون و بزومیش
چناری وکنارش تیت درویش

سرجویی که اوش می رفت صحرا
تموم دلخوشیمون بید اوژا

بچه بیدیم و پوزاری نداشتیم
به خاک وخل همه پامیگذاشتیم

دم وهردم به دسکین میشتافتیم
خودتیلنگوگردومیکلافتیم

سراستلخ دسکین زیرشیشتا
به او تن میزدیم باکل بچا

گهی هم سوی اودون می دویدیم
خودپیرن به تو او می پریدیم

خلاصه روزگارماچنین بید
اگرخش بیدوبدبیدش همین بید

ولی حلاهمه افسرده حالیم
زاحوال دل هم بی خیالیم

یکی دکتریکی دیگرمهندس
یکی بیماروافتاده به خس خس

رفیقون میدهن بوی جدایی
امان ازروزگاربی وفایی

به جای مرغ وگوسفن وخروگو
همه جاموتوروماشین تنرو

کتوهای گلی شدخونه ی نو
فروغ زندگانیمون شده شو

فانی
@fani43